Kościół Narodzenia NMP "na Pólku"

W parafii bralińskiej, nieopodal Sycowa, przy drodze nr 8 z Wrocławia do Łodzi, 5 km na zachód od Kępna na terenach zwanych “polem” lub “pólkiem” znajduje się perła kościelnej architektury drewnianej- kościół odpustowy pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. W aktach urzędowych i opracowaniach nosi nazwę “ kościół odpustowy” i “kaplica półpubliczna”. Posiada on ciekawe dzieje, których początki toną w legendach. Drewniane sanktuarium  jest kościołem jubileuszowym, do którego corocznie przybywają liczne pielgrzymki. Odpusty odbywają się 15 lipca i 8 września. W każdą niedzielę o godz. 1500 odbywa się msza święta.

Na południowy wschód ok. 1,5 km od miejscowości Bralin, po lewej stronie drogi do Rychtala znajduje się niewielkie wzniesienie pokryte kępą drzew. Legenda głosi, że to “ miejsce (...) Pan Bóg osobliwszem znakiem naznaczył, albowiem od czasów, kiedy okolica ta została zajęta przez ludzi, było wśród zimowych pór zieloną trawą pokryte, a gdyby zaś ktoś chciał to miejsce mierzwić, mierzwa została niewidzialną mocą precz odrzucona”. Legenda głosi także, że na tym miejscu modląc się, odpoczywała Jadwiga, córka Bertolda IV hr. von Andechs z Bawarii patronka Śląska i żona księcia śląskiego Henryka I Brodatego. Księżna Jadwiga opuściła Trzebnicę i w pielgrzymce pokutnej wędrowała do Krakowa, modląc się o uwolnienie męża. W XIII wieku (brak roku) w nocy z 7 na 8 września pasterze pasący bydło na łąkach przyległych do wzniesienia zauważyli nad tym miejscem “nadzwyczajnej jasności słup, od którego promienie na wszystkie strony się rozchodziły” i było słychać “ prześliczny śpiew aniołów”. O tym zjawisku pasterze poinformowali właściciela dóbr bralińskich, ale ten im nie uwierzył. Stróż nocny pełniący wówczas służbę, zaprzeczył słowom pasterzy. Zjawisko to powtórzyło się w następnym roku, również w nocy z 7 na 8 września. Wówczas dziedzic Bralina przekonany o autentyczności zjawiska polecił ustawić krzyż w pobliżu wzgórza. Sława tego miejsca sprawiła, że wybudowano tam mały drewniany kościółek, a w ołtarzu umieszczono figurkę Najświętszej Maryi Panny. Przybywają tu liczne pielgrzymki nawet z odległych stron.

Wejście główne do kościoła usytuowane jest od strony zachodniej. Kościół ten  konstrukcji zrębowej został zbudowany na rzucie krzyża greckiego o nieznacznie zwężających się ramionach. Ramiona krzyża stały się trapezem. W środkowej linii każdego ramienia krzyża są drzwi. Stąd czworo drzwi prowadzi do wnętrza. Pomiędzy zachodnim i północnym ramieniem jest niewielka zakrystia. Posiada konstrukcję zrębową. Do oszalowania zewnętrznych ścian kościoła budowniczowie użyli bardzo szerokich desek. Budziły podziw powszechny podczas remontu przeprowadzonego przez ks. Jana Ćwiejkowskiego. Świątynia została wybudowana w 1711 r. Od strony północnej daje się zaobserwować dach trójspadowy, który został pokryty gontami świerkowymi, ale na szczególną uwagę zasługuje wieżyczka, która jest usytuowana na skrzyżowaniu naw. Jest ona zwieńczona hełmem barokowym z dwiema przeźroczami. Na jej szczycie stoi krzyż metalowy, a pod nim gałka kościelna z dobrego metalu, która swoim blaskiem witała już dawno przybywających pątników. W środku wieży dwa dzwony witają przybywających na nabożeństwa. Wnętrze kościoła dzieli się na pięć części. Środkowa część jest największa, nakryta pozornym sklepieniem kolebkowym. W ramionach krzyża są stropy płaskie. Na środku skrzyżowania naw stoi ołtarz główny z I poł. XVII wieku. Obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem jest wielkości 185 cm x 125 cm. Został namalowany techniką olejną na płótnie naklejonym na deskach modrzewiowych. Obraz przedstawia Matkę Boską z Dzieciątkiem w pełnej postaci. Matka Boża stoi na półksiężycu niebieskim, opartym na czerwonym smoku. Postać Matki Boskiej ubrana jest w zróżnicowaną miękkimi fałdkami suknię koloru różowego. Głowę Matki Bożej zdobi złota korona bogato wykładana szlachetnymi kamieniami i perłami, wszystkie malowane. Matka Boża trzyma w prawej ręce długie złote berło. Na lewej ręce natomiast podtrzymuje Dzieciątko Jezus ubrane w lekką tiulową białą sukienkę, przepasaną wstążką. Dzieciątko trzyma prawą rękę w geście błogosławieństwa lewą, zaś opiera o dłoń Matki Bożej. Obie postacie są umieszczone na tle jasnobłękitnego nieba z każdej strony znajduje się po sześć główek aniołów ( mają różne kolory skrzydełek: zielony, czerwony, żółty). Obraz nie był koronowany. Na lewo od głównego wejścia powszechny podziw wzbudza od wielu lat ołtarz boczny późnorenesansowy o bogatej dekoracji okuciowej niebiesko-srebrny. W środku obraz ukrzyżowanego Chrystusa. W polach bocznych były figurki drewniane św. Stanisława gotycka z ok. 1500 roku i św. Hieronima z ok. 1630 roku. Te figurki zostały ukradzione w 1991 roku. Ołtarz uznano za “ kwiat śląskiego renesansu”. Na uwagę zasługuje też ambona klasycystyczna z wybrzuszeniem, pokryta farbami zieloną i złotą. Pochodzi z początku XIX wieku. Patrząc nieco wyżej ujrzymy chór, na którym stoją piękne organy. Organy usytuowane są w zachodnim ramieniu krzyża naprzeciw wielkiego ołtarza. Cały chór oparty jest na 10. profilowanych słupach.

15 stycznia 1993 roku organizacja Europa Nostra przyznała kościołowi na Pólku honorowy złoty medal. Medal przyznano za znakomitą restaurację XVIII-wiecznego zabytku będącego wybitnym przykładem niegdyś powszechnej, a obecnie zanikającej architektury kraju. Zachęcamy wszystkich do odwiedzenia świątyni.